In de spiegel
Gerome stond bij een rustige waterplas. De zon hing laag, en het water was zo stil dat hij zijn spiegelbeeld duidelijk kon zien. Zijn lange nek, zijn hoekige schouders, de vlekken die hij altijd had gedragen — vandaag leken ze zwaarder dan anders.
Hij zuchtte.
”Wat kijk je serieus?” klonk de stem van Sofia achter hem.
Gerome knipperde met zijn ogen. ”Ik zie mezelf. En ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden.”
Sofia kwam naast hem staan en volgde zijn blik naar het water.
”Wat zie je dan?”
Gerome haalde langzaam zijn schouders op. ”Een vermoeide giraffe. Te lang, te onhandig. Alles aan mij is groot. Log. Ik pas nergens echt tussen.”
Sofia keek hem aan. ”Weet je wat ik zie? Een lijf dat draagt. Dat reikt, dat beschermt, dat altijd ruimte maakt voor anderen.”
Gerome glimlachte flauwtjes. ”Maar ik voel me soms lomp. Niet mooi. Niet soepel zoals jij.”
Sofia tikte zacht tegen zijn been. ”Gerome, je lichaam is niet bedoeld om te zijn zoals dat van een ander. Het is jou thuis. Het helpt je om te leven zoals jij dat doet. En dat is genoeg.”
Gerome keek weer naar zijn spiegelbeeld.
”Misschien moet ik niet alleen kijken, maar luisteren.”
”Wat zegt je lijf vandaag?” vroeg Sofia.
Gerome dacht even na. ”Dat het moe is. Dat het gedragen heeft. Maar ook... dat het er nog is. En dat het nog steeds bij me wil blijven.”
Sofia knikte. ”Dan is dat al een reden om dankbaar te zijn. Niet omdat het perfect is, maar omdat het van jou is.”
En samen bleven ze nog even kijken, zonder oordeel - alleen met aandacht. Voor wat was, voor wat is, en voor wat mag zijn.
Sjaak Coenen is fysiotherapeut in Riethoven. Ook schrijft hij op een toegankelijke wijze over eigen gezondheid en veerkracht.
